เพราะเงินนั้นไม่สำคัญฉะนี้

เมื่อวันก่อนดิฉันเดินผ่านไปเห็นสาวน้อยน้องนางบ้านนาหน้าตาดีคนหนึ่ง ยืนจ้องป้ายประกาศรับสมัครงานแปะไว้ที่หน้าห้องแถว “รับเด็กล้างจาน 1 ตำแหน่ง” ที่ให้ค่าตอบแทนต่ำมาก ชนิดซื้อรองเท้าสวยๆ ซักคู่ยังแทบไม่ได้เลย เธอจดจ่ออยู่กับการจดเบอร์โทรศัพท์ติดต่ออย่างตั้งอกตั้งใจเหมือนอยากจะได้งานนี้เป็นอย่างมาก ดิฉันแอบนึกสงสัย….

”ล้างจานได้เงินแค่เนี้ยนี่อ่ะนะ จะพอกินมั๊ยหนูเอ๊ยยย?”

คนตีค่าของเงินที่ตรงไหน?

ถ้าจะให้ดิฉันเดา…คงตีราคาตามต้นทุนชีวิตของพวกเขาในแต่ละคนต่อหน่วยเวลา บ้านเช่า ข้าวซื้อ ไหนจะค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าอินเตอร์เน็ต ยิ่งพวกสาว High Maintenance ค่าดูแลรักษาสูงทั้งหลาย สระผมเองไม่เป็น ทำเล็บเองไม่เป็น วิ่งตาม Trend ใครมีอะไรมีด้วย ใครใช้อะไรใช้ด้วย เอาตัวอิง Brand เพื่อสร้าง Identity ให้ตัวเอง กลุ่มสาวพวกนี้ “เงิน” จะมีค่ากับพวกเธอมาก เห็นตัวอย่างมาหลากหลาย บางคนมีหน้าที่การงานและตำแหน่งดี ได้เงินเดือนสูงๆ คอยรักษาไลฟ์สไตล์ในรูปแบบ Roof Top ที่พวกเธอชอบ จะมีผู้หญิงส่วนใหญ่ในระดับกลางถูกกดดันอยู่ในระหว่างสังคมบนที่อยากจะเป็น และ สังคมล่างที่วิ่งหนี พวกเธอเป็นสาวออฟฟิศธรรมดาๆ แต่ทนต้านแรงอิทธิพลลัทธิ “Consumptionism” ในยุคโลกาภิวัฒน์ (Globalisation) ไว้ไม่ได้ เธอจึงดูเหมือนจะพยายามโยนลูกบอลสามสี่ลูกขี้นบนอากาศ รับลูกนี้ โยนลูกนั้น อย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อตอบสนองความอยากทางด้านวัตถุ โดยหวังว่าตนนั้นจะเก่งพอที่จะไม่พลาดทำลูกบอลใดลูกหนึ่งตกพื้น

พอนึกย้อนกลับมาถึงน้องนางบ้านนาคนนั้น เงินจากงานล้างจานที่เธอดูเหมือนกระตือรืนร้นอยากจะได้ เพียงแค่พออยู่พอใช้ (งานนี้กินฟรีอยู่ฟรีตามป้ายที่บอกค่ะ) แถมอาจจะพอมีเหลือส่งกลับไปเลี้ยงพ่อแม่ที่บ้านนอกได้อีกเสียด้วยซ้ำ ดิฉันมันพวกชอบคิดต่างและมองหาสิ่งดีๆ ในโอกาสเสมอ จึงคิดไปว่า ทำไมเราไม่มองไปที่คุณค่าของงานที่ได้ทำ?

ค่าของ “งาน”

ไม่แปลกหากปกติชนคนทั่วไปจะคิดว่า “งานคือเงิน…เงินคืองานบันดาลสุข” แต่จะมีใครบ้างที่มองมุมกลับและคิดว่า “งาน” คือ แต้มคะแนนที่เราสะสมในเกมชีวิตชั่วชีวิต บางครั้งได้เป็นเงินไปแลกข้าวกินได้ บ้างเอาไปช่วยเหลือเกื้อกูลคนในครอบครัว บ้างเป็นเหรียญแห่งความอิ่มเอมใจที่ได้ทำ บ้างเป็นสายสะพายแห่งความท้าทาย งานบางงานดูเหมือนชั้นต่ำให้ค่าตอบแทนห่วยๆ เหมือนงานล้างจ้างที่กำลังพูดถึง แต่นั่นอาจเป็นคะแนนความกตัญญูของเด็กหญิงภูธรคนหนึ่งที่เข้ากรุงมุ่งมาหาโอกาสชีวิต เพื่อแบ่งปันจุนเจือให้ครอบครัวของเธอ

อีกมุมกลับ…ดิฉันได้ยินเพื่อนสาวบางคนได้เงินเดือนหลักแสน แต่ไม่มีความสุขกับงานที่เธอทำ คอยวิ่งมองหางานใหม่ที่ตำแหน่งดีกว่า จ่ายมากกว่า ที่นู่นที่นี่ เพื่อเธอจะสามารถนำเงินที่ได้นั้นมาจ่ายค่าผ่อนบ้าน ผ่อนรถ จ่ายค่าบัตรเครดิต ถอยกระเป๋ารองเท้าใหม่ทุกเดือน กินหรูทุกมื้อ งานค่าตอบแทนสูงที่เธอกำลังทำอยู่ดูเหมือนยังไม่มีค่าพอในสายตา

เมื่องานไม่ใช่เงิน เงินไม่ใช่งานเสมอไป

คุณค่า (Values) สำคัญๆ ในการดำรงชีวิตของมนุษย์นั้นแตกต่างกันไปแต่ละบุคคล ที่จะเลือกเรียงลำดับก่อนหลังตามที่ตนให้ความสำคัญ ดิฉันเคยถามตัวเองว่า คุณค่าที่สำคัญที่สุดในการมีชีวิตอยู่ของเราคืออะไร? คำตอบคือ “อิสรภาพ” อิสระเสรีภาพในการเลือกใช้ชีวิต ในการเลือกที่จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ในการที่จะทำตามใจปรารถนา ซึ่งคำตอบในใจของแต่ละคนล้วนต่างกัน การนำเอาคุณค่าบางอย่างที่สำคัญไปให้เงินตัดสินเพียงอย่างเดียว จะทำให้เราตกเป็นทาสของเงินตราไปตลอดชีวิต หาได้เท่าไหร่ดูเหมือนจะไม่พอ เพราะความต้องการ อยากนั่นอยากนี่มีไม่สิ้นสุด

ใครจะรู้บ้างว่า สมัยโบราณเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว มนุษย์เราเคยใช้ “ขี้ค้างคาว” (Bat Guano) แทนเงินในการแลกเปลี่ยนซื้อสินค้ามาก่อน เพราะ ขี้ค้างคาวสมัยนั้นใช้เป็นปุ๋ยในการเกษตรได้เป็นอย่างดีเยี่ยม ขี้ค้างคาวจึงเคยมีค่าเป็นเงินตรากับมนุษยโลกเพราะคุณประโยชน์ที่มีให้ เงินค่าจ้างอันต่ำต้อยน้อยค่าอาจดูไร้ความหมายสำหรับคนต้นทุนชีวิตสูง เพราะความฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ยืนแกว่งแขวนตัวอยู่ในจุดเสี่ยง แต่มันอาจเป็น Token สำคัญสำหรับใครบางคนในอีกความหมายหนึ่ง ที่ดำรงชีวิตเรียบง่าย พอเพียง ที่คนไม่รู้จักพออาจจะไม่เข้าใจ

ความสัมพันธ์ฉันท์ตัวเอง

นั่งงม นอนงม จมกองเอกสารติดต่อกันมาหลายวัน อยากปั่นให้งานเสร็จไวๆ เพราะใจดิฉันมันลอยไปเกาะรอกนอก รอกใน ในท้องทะเลอันดามันเสียแล้ว ตั้งใจว่าหยุดพักผ่อนคราวนี้จะหลุดแผ่นดินใหญ่หายวับไปในน่านน้ำสีฟ้าซักพัก ก่อนกองทัพนักท่องเที่ยวทั้งไทยและเทศจะเริ่มหลั่งไหลเขามาในเทศกาลคริสมาสต์และปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง

นั่งหันหลัง มองไปที่ทะเลสีฟ้า

มนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ อย่างดิฉันไม่ขอยอมเป็นมนุษย์ไร้คุณภาพชีวิต ต้องขอกินดี อยู่ดี เที่ยวดี มีความสุข กินดีของดิฉันไม่ใช่การสรรหาอาหารหรูกินนอกบ้าน แต่อาจเป็นหัวดอกกระหล่ำนึ่งโรยเกลือกินกับน้ำเต้าหู้ อยู่ดีของดิฉันไม่ใช่มีบ้านหลังโอ่อ่า แต่ต้องเป็นบ้านที่สะอาดและมีอากาศถ่ายเท เที่ยวดีของดิฉันไม่ใช่ไปต่างประเทศ แต่เป็นที่ไหนก็ได้ที่สงบ และได้ประสบการณ์ใหม่ๆ

เวลาคุณภาพให้ตนเอง

เพราะ Mind Body & Soul ของเรานั้นต้องทำงานร่วมกันและส่งผลกระทบไปถึงกันและกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราจึงต้องหมั่นคอยดูแลรักษาความสมดุลย์ระหว่าง 3 องค์ประกอบหลักคือ ร่างกาย จิตใจ และ จิตวิญญาณ ให้ได้ดีที่สุด ช่วงจังหวะชีวิตในแต่ละวัน ภาระกิจหน้าที่และความรับผิดชอบ อาจทำให้คานที่ควรจะสมดุลย์โอนเอียงไปบ้าง แต่สำนึกในชั่วขณะเวลาของเราจะดึงเรากลับมา ว่าแล้ว…ดิฉันก็ปล่อยมวยผมที่มัดอยู่บนหัวเหมือนรังนก สะบัดสยายออกเป็นอิสระ เป็นการบอกตัวเองเป็นนัยว่า “พอแล้ววันนี้” ลุกขึ้นยืน บิดเอวซ้ายทีขวาที ย่อเข่า โก่งก้นที่นั่งบนเก้าอี้เสียนานจนชา เอี้ยวตัวแตะตาตุ่มซ้ายย้ายมาตาตุ่มขวา “ME time? Yes!!!” คว้าผ้าขนหนูทันใด จัดชุดวันเกิดให้ตัวเอง เปิดน้ำอุ่นๆ คลอเสียงเพลงของ Antonio Zambujo นักร้องหนุ่มหน้าเข้มชาว Portuguese ที่ดิฉันชอบหลับตาพริ้มนึกถึงทุกครั้งที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัว (เชื่อว่ามีสาวคิดซุกซนแบบนี้เหมือนๆ กันบ้างล่ะนาาา)

ME time นั้นสำคัญ

ว่ากันถึงเรื่องของ “ME time” หรือการให้เวลากับตัวเองนั้น ดิฉันให้ความสำคัญและลงทุนกับเรื่องนี่มาก ชีวิตเราในยามตื่นวุ่นวายอยู่กับเรื่องของคนอื่นนอกบ้านมามากพอ เมื่อเวลาที่พันธนาการเหล่านั้นสิ้นสุดลงด้วยข้อกำหนด ใครหน้าไหนก็ลากดิฉันไปไม่ได้ค่ะ (นอกจาก Mr. Zambujo) เวลาคุณภาพนี้เป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่เราควรมอบให้แก่ตัวเองเมื่อมีโอกาส บางคนอาจชอบออกไปนอนให้คนนอกบ้านหามแห่ นอนกางแข้งกางขาสบายๆ ให้นวด แต่สำหรับดิฉันการเพียงได้นั่งทำเล็บ ขัดขี้ไคล พอกหน้าด้วยตัวเอง ใส่ใจลงรายละเอียดกับตัวเอง และเห็นตัวเองชัดๆ ไม่ว่าจะเป็นขี้เล็บเอย จุดดำๆ บนใบหน้าที่บ่งบอกการทำงานหักโหมของเม็ด Melanin ใต้ผิวทั้งหลาย เหล่า “Laugh Lines” หรือหลักฐานแห่งความสุขและเสียงหัวเราะที่ปรากฏตามร่องแก้ม หางตา ที่เราต่าง

พาเรียกกันซะเสียหายว่า “ตีนกาและดงเหยี่ยว” เวลาเห็นกันจะๆ มันทำให้เกิด “ความสัมพันธ์ฉันท์ตัวเอง” ที่มีคุณค่ามากเกินอธิบายนะคุณนะ ดิฉันจึงยินดีลงทุนกับทุกเรื่องของ กระบวนการ “รักตัวเอง” ดูแลตัวเองให้ดูดีและรู้สึกดีกับตัวเองที่สุดเสมอ แสงเทียน ในมุมสลัว

เมื่อเปิดก๊อกน้ำพาให้นึกถึงสบู่ที่แอบพากลับไทยมาด้วยครั้งไปทัวร์ยุโรปเมื่อปีก่อน คุณเอ๋ยยย…ของใช้ในโรงแรมที่ฝรั่งเศส ไม่ว่าจะเป็นสบู่ แชมพู ครีมนวด ที่จัดวางไว้ให้ล้วนดีเลิศประเสริฐศรี มันเป็นรายละเอียดของการให้บริการที่สำคัญยิ่งที่ทำให้แขกผู้มาเยือนประทับใจ (จนอดใจแอบขอเอากลับบ้านมาเป็นของที่ระลึกไม่ได้) ที่ขาดไม่ได้เลยในกระบวนการ “รักตัวเอง” ของดิฉันคือ การบำบัดด้วยกลิ่น (Aromatherapy) จะเป็นเทียนหอม หรือ Essential Oil กลิ่นแมกไม้ สมุนไพรนานา หยดใส่ Burner หรือแบบชนิดมี Tea Light จุดให้แสงสลัวอยู่ใต้ Wax Melt Warmer งานดินเผาฝีมือคนไทยจาก OTOP ได้หมด สดชื่นหมด…ไม่เกี่ยงค่ะ

แวะชื่นชมงานศิลปะ

หลังดื่มด่ำเสร็จสรรพตามจินตนาการสีดาลงสรงจนสาสมแล้ว การออกไปเดินเล่นดูภาพวาดสวยๆ แปลกๆ แนว Abstract ใน Art Gallery และตระเวณดูตึกรามบ้านช่อง หน้าจั่ว หลังคา ประตูหน้าต่าง แนว Art Nouveou ร่วมสมัย ไปเพลินๆ ในยามบ่ายแดดร่มลมตก เป็นการออกกำลังและผ่อนคลายที่ไม่เลวที่เดียว จุดหมายปลายทางต่อไป…ถนนพระอาทิตย์ที่โปรดปรานในการแวะหาจิบ Cocktail เก๋ๆ ซักแก้วสองแก้ว แถมฝึกภาษาอังกฤษทักทายนักท่องเที่ยวนั่งข้างๆ ตามอัธยาศัย

“To have a positive state of mind, you need to be well in your body and happy in the way you interact with the world,” เป็นคำกล่าวของศาสตราจารย์ Bernard Hickie แห่งมหาวิทยาลัย Sydney ซึ่งดิฉันเทคะแนนให้และเห็นด้วยเป็นที่สุด ภาวะจิตใจที่ดีและเป็นบวกนั้น ย่อมต้องมาจากสุขภาพร่างกายที่ได้รับการดูแลที่ดี และเลือกโต้ตอบและปฏิสันถารกับโลกนี้ในวิถีทางของเราอย่างมีความสุขที่สุด